برای تشخیص میزان هواداران هیچ تیمی در ایران، شیوه علمی و آماری معتبر و محکمی وجود ندارد. اما مشاهدات تجربی که همواره در این گونه موارد، به ناچار جایگزین شیوه های تثبیت شده علمی می شوند، نشان می دهند تقریباً به طور قطع دو تیم منچستریونایتد و بارسلونا پرطرفدارترین تیم های باشگاهی فوتبال جهان در کشور ما هستند. در خصوص یونایتد که با توجه به حضور بکام سال های پیش و کریس رونالدوی این دوران، و با توجه مجدد به اضافه شدن بسیاری خانم های هوادار به مجموعه دوستداران تیم الکس فرگوسن، این قرار گرفتن در یکی از دو ردیف اول پرطرفدارترین باشگاه های اروپایی تردیدناپذیر است. از سوی دیگر، بارسلونا نیز در این سال ها به واسطه های مختلف از جمله منفور شدن روزافزون رئال سلطنتی با انبوه بازیکنان بزرگ ولی ناهماهنگش که بعد از دوران زیدان و بکام به شدت هواداران دوآتشه ایرانی خود را از دست داد و نیز محبوبیت رونالدینیوی چند سال پیش و هلندی های این تیم و حالا هم حضور مسی و اینیستا و آنری- که گفته شده در فینال امشب بازی خواهند کرد- یکی از آن دو ردیف بالای جدول تجربی تشخیص محبوبیت را به خود اختصاص داده است. در تجربه یی اخیر و شخصی، وقتی خوشحال از یک پرواز به تاخیرافتاده در فرودگاهی بودم و بارسلونا گل مساوی منجر به فینالیست شدنش را در دقیقه 93 به چلسی حسابگر و موذی و عصبی کننده زد، مردم حاضر در سالن فرودگاه چنان فریاد شادی برآوردند و به هوا پریدند که انگار پرسپولیس در یک بازی آسیایی گل برتری اش را زده، همین مشاهدات گاه تصادفی است که ما را به نتیجه می رساند؛ این فینالی رویایی برای به اوج رسیدن هیجان فوتبالی های ایرانی است. 10 سال پیش در مواجهه با بایرن مونیخ معمولاً خشک و بی انعطاف - که در این خصلت حتی از تیم ملی آلمان هم گوی سبقت می ربود- به شدت یونایتدی بودیم و این نه به دوست داشتن خود تیم، بلکه در بسیاری موارد به نفرت از بایرن برمی گشت. نفرتی که امسال هم با قهرمانی ولفسبورگ در بوندس لیگا، به ویژه با هدایت فلیکس ماگات که در نهایت یک هامبورگی اصیل محسوب می شود، به رضایتی عمیق انجامید. اما امسال که بارسای باطراوت، با روح تهاجمی غریبی که پپ گواردیولا در آن دمیده و به زدن بیش از 100 گل در این فصل منجر شده- بله، تعجب نکنید، بیش از 100 گل زده،- در مقابل شیاطین سرخ ایستاده، می شود با اطمینان به صف کشی در برابر هواداران شلوغ کن من یو پرداخت و حتی امیدی برابر با آنان به نتیجه نهایی داشت. این فینالی است که از یک جهت دیگر نیز در سال های اخیر منحصر به فرد می نماید؛ دو تیم، برخلاف برخی فینالیست های این سال ها که همزمان در لیگ کشور خودشان فصل جدید را از دست داده بودند، هر دو به تازگی قهرمان لیگ های انگلیس و اسپانیا شده اند و حتی چند هفته پیش از به پایان رسیدن لیگ ها جشن قهرمانی را برپا کرده اند. به این ترتیب، ترکیب واژگان «لیگ قهرمانان باشگاه های اروپا» معنای اصیل تر و تمدیدشده یی می یابد که به افزایش هیجان بازی امشب می انجامد. در سه نوبت پیشینی که فینال لیگ اروپا در همین استادیوم المپیک رم برگزار شده، دو بار تیم انگلیسی لیورپول که تیم محبوبم در لیگ برتر این کشور است، به قهرمانی رسیده و یک بار هم یوونتوس. در پنج سال اخیر نیز دست کم یک تیم انگلیسی همیشه یک پای فینال بوده است. آیا بارسای پرشور امسال ما می تواند قهرمانی تیم های محبوب مان در فینال های برپاشده در این استادیوم را تداوم بخشد؛ و از طرفی نوار ممتد موفقیت انگلیسی ها در لیگ قهرمانان را پاره کند؟ به این شوق به دیدار فینال امشب خواهیم نشست. هواداران یونایتد از اصالت کهن تیم شان می گویند. فارغ از اینکه همین قدمت و اصالت و تشخص قهرمانی در قامت بارسا نیز قابل رویت است، می توان پرسید آیا دلپذیرتر نیست که طراوت بر اصالت مورد ادعای آنان چیره شود؟